घुसमट

अगं ए, इकडे कुठे?

कशी आहेस? कित्ती दिवसांनी भेटतोय..

हो ना... खूप छान वाटलं..

तुला कळलं का गं तिच्याबद्दल?

कोण गं?

अगं ती....फर्स्ट बेंचवर बसायची..

कविता लिहायची... गोड गायची...

हं..हं.. ती होय! वक्तृत्व स्पर्धेत नेहमीच बक्षीस मिळवायची..

हो ना.. आणि वादविवाद स्पर्धेत सुध्दा..

आठवली गं... तिचं काय? इथेच असते का? काय करते? लेखिका वगैरे झाली असेल नाही मोठी?

व्हायचं होतं गं तिलाही असंच मोठं कुणीतरी....नाव काढेल शाळेचं! आपल्या बाई म्हणायच्या...

झाली का मोठी? नशीबवान आहे बाई!

तिच्या आवडत्या शाईच्या पेनाने किती सुंदर लिखाण करायची.. सर्व स्पर्धा परीक्षांमध्ये हिचं यश हमखास...

नवराही म्हणायचा तिला, तुझ्या कवितेवर फिदा होऊन मागणी घातली म्हणून...मग लग्न, हनीमूनच्या पाठोपाठ 'संसार सुखाचा' सुरू झाला...

हे एवढंच काम झालं ना की मनातलं सग्गळं लिहीन मी आज.....

मग तेवढे सणवार, पाहुणे रावळे झाले की मिळेल उसंत लिहायला..काय घाई आहे?

आज मुलांना शाळेत सोडलं, आईंच्या सर्व तपासण्या करून झाल्या की थोडा वेळ उरेल हाताशी...लिहीता येईल न तेव्हा..

आज संध्याकाळी ह्यांचे साहेब यायचेत जेवायला..ते तेवढं आटपून मग....

अगं,आत्ता मुलांच्या परीक्षा तोंडावर आहेत, आधी त्यांचा अभ्यास घे, तुझं काय काढलंस मध्येच हे?...

आई,काय होतंय तुम्हाला? थांबा ह्यांना फोन करते...आई......

सगळं असं सुरू होतं... सावरलं तिनेच घराला.. आता स्वातंत्र्य आणि पूर्ण जबाबदारी तिचीच.. म्हणायला नवरा समजुतदार होता तसा..मग ती ही 'तशीच' समजुतदारपणे वागली..वाढती मुलं, वाढत्या जबाबदार्या, वाढतं वय.. पुन्हा सग्गळं सांभाळून लिहायला लागली...वाण सामानाची यादी, मुलांच्या शाळा, क्लासेसच वेळापत्रक,नवर्याच्या दौर्यांचं, तिच्या office चं आणि सणवारांचं गणित जुळवायला लागली...मग अशीच एकदा नीट यादी लिहून, सगळ्या जबाबदाऱ्या पार पाडून पाठ टेकली जरा.. निवांतपणे....

तिच्यातल्या घुसमटीसकटच मग नेलं तिला....

कवटी फुटल्यावर तरी तिची घुसमट बाहेर पडली की नाही,देव जाणे!

© श्वेता